We weten meer.

Inmiddels bij de Dermatoloog geweest en die heeft een echo laten maken van mijn aders in mijn been. Daar kwam dus uit dat een gedeelte van een ader slecht sluitende kleppen heeft ( nooit geweten dat die er in zaten) Hij zei optimistisch: Ohw maar daar kunnen we wat aan doen! Lekker dacht ik. Want wat gaan ze nu doen? Ze gaan met een lange draad bij mijn been onder de knie in de ader naar binnen. Naar boven wel te verstaan want daar zit het probleem. Dan komen er een soort van magnetron stralen en die trekken de ader dicht. En dan halen ze langzaam de draad weer naar buiten zodat die ader vanuit mijn lies tot onder mijn knie dicht schroeit. Ze moeten dan wel met een zooi prikken naast de ader koelvloeistof in spuiten anders zou er goed weefsel kapot gaan ( zo zei de assistente het hoor) En je krijgt een strakke kous aan die er na een paar dagen weer af mag en dan loop je weer als een kieviet. Zeggen ze. Ik vind het een bizar verhaal. Nog nooit last van Spataderen gehad en dan gelijk zo een grote ontsteking. Die hij overigens nog wil verder onderzoeken maar dan eerst dit oplossen zei hij.....En daarna ook nog even naar de oedeem in mijn been kijken, en ohw ja, ook nog de psoriasis gaan behandelen.....ik ben voorlopig dus nog niet klaar bij deze aardige man. Mijn wond is inmiddels dicht, er zit nog een korst op maar die moet weg zijn tegen de tijd dat ze gaan behandelen. En ik kreeg zo waar vandaag al de oproep binnen en op 3 mei ben ik het haasje. Dan gaat de ingreep gebeuren. Je mag na de behandeling gelijk weer naar huis dus dat valt mee.

Weer twee weken verder.

Het gaat goed met mijn been. We zijn inmiddels weer twee weken verder en de wond gaat steeds verder dicht.

Ik verschoon nu het gaasje om de twee dagen om de wond ook echt dicht te laten gaan. Elke x als je het gaas eraf haalt maak je ook de wond weer open. Nu hoop ik dat hij hierdoor steeds dichter komt. Het doet ook geen pijn meer. Alleen nog wel pijn in mijn been. Maar als het goed is gaan ze daar vrijdag naar kijken. En hoor ik dan meer. Ik hobbel weer lekker buiten mee met het doen van de tuin. Dus dat komt wel goed. Al moet ik wel veel op de kruk doen omdat ik niet zolang kan staan of helemaal niet bukken vanwege mijn rug. Maar met wat hulpmiddelen kom ik een heel eind. De kruk is voor mij dan ook onmisbaar. Sleep hem eigenlijk wel overal mee naartoe. Casper sr is nu twee dagen per week op kantoor. Inmiddels verhuisd (alweer) naar het nieuwe gebouw bij station Blaak in Rotterdam. Hij heeft een mooi uitzicht over de stad.

Het is een beetje wazig door de smok maar je kunt ver kijken....dat is waar. En al de gebouwen staan dicht op elkaar. En hoeveel mensen zullen daar op een hoop zitten....

Dan is dit toch een veel beter uitzicht. Dat zal ieder moeten toegeven. En eerlijk gezegd genieten wij er nog elke dag van en maakt het ons dankbaar dat wij hier mogen wonen. Het lijkt nu nog steeds dat we op vakantie zijn. Alleen moet je er wel erg hard aan de bak maar ja, als het eenmaal klaar is heb je ook wat.

En nu?

A.s. Zaterdag zou mijn wond dus dicht moeten zijn maar zoals je op deze foto kunt zien

zal dat niet het geval zijn. Dus ik moet dan maandag weer contact met de dermatoloog opnemen. Alhoewel het er wel beter uit ziet. Het is nu mooi rood en doorbloed. Het kleine gat is aan het dichtgaan. Dus er is verbetering, alleen gaat het niet zo snel als we zouden willen. Maar wie weet ziet het er maandag veel beter uit. Vandaag ook met Casper naar de neuroloog geweest. En daar hebben we dat hoofdstuk afgesloten. Er is nu onderzocht of het Parkinsons of Dementie is, en dat is gelukkig niet het geval. Hij heeft wel nog steeds een tremor in zijn rechterarm. Wat wel erg lastig en vervelend is. Zeker als je foto,s wil maken wat tenslotte zijn grote passie is. Ze gaf wel wat mogelijke oplossingen voor bepaalde dingen die hij niet meer kan zoals schrijven. En drinken uit een beker met zijn rechterhand, en eten. Maar hij gaat dan maar met zijn linkerhand eten en drinken. En voor het fotograferen kan hij een stokstatief aanschaffen. Dus we gaan wel zelf naar oplossingen zoeken. Hij krijgt nog wel een verhoging van een medicijn tegen de hoge bloeddruk omdat die juist als bijwerking heeft dat die het trillen tegen gaan. Wie weet gaat dat helpen. Volgende week krijgt hij ook nog een gastroscopie. We blijven nog wel even in de lappenmand. Waar ik overigens geen moeite mee heb zolang als het maar leuke lapjes zijn, ik hou wel van wat stofzooi tenslotte......haha

Vervolg.

Inmiddels al weer een twee weken verder en nog steeds een gat in mijn been. Of eigenlijk twee, een groot en een klein. Die dan onderhuids met elkaar zijn verbonden. Vorige week donderdag weer terug naar de dermatoloog. En die keek verheugd toen hij mijn been zag. Het gat is niet meer zo smerig als eerst. En er komt nu bij het verschonen van het verband helder rood bloed. En dat is een goed teken. Niet meer de pus die er eerst uit kwam.

Uit het onderzoek kwam naar voren dat ik een nare bacterie heb die eigenlijk alleen bestreden kon worden door precies de penicilline die ik had gekregen van de huisarts. En waar in toen al twee kuren van op had. Hij vond dat een goed teken en gaf mij dus nog een kuur mee....Dus dat is dan 30 dagen penicilline slikken voor een vervelende bacterie die onuitgenodigd gewoon bezit neemt van mijn lijf. Ik heb dan toch liever een ander soort bezoek. Maar ik zal het uit moeten zingen. Mijn onderbeen is dus nog ingezwachteld en dat mag ik er zaterdag zelf af halen. Tenminste als de wond aan mijn been dan dicht is. Dan krijg ik eind maart een onderzoek aan mijn aders en dan gelijk weer naar de dermatoloog. Die van alles zag wat niet goed is, en waar hij mee aan de slag wil. Zoals de kapotte handen die ik eigenlijk altijd wel heb met allemaal plekken. De psoriasis aan mijn benen en armen. Gelukkig niet in mijn gezicht. En dan nog wat andere plekken waar hij graag nader onderzoek naar wil doen....dus ik denk dat ik voorlopig nog niet van hem af ben. Maar hij wil eerst die ontsteking weg hebben want die vind hij zorgelijk. Zeker omdat nog niet duidelijk is waar die vandaan is gekomen. En of die nu met mijn aders te maken heeft. In ieder geval wordt vervolgd zal ik maar zeggen. Inmiddels heb ik hoegenaamd geen pijn meer, alleen eigenlijk als ik het verband verschoon. Maar ja, dan moet je dus het gaas van de wond aftrekken en dat doet dan zeer. Elke dag lijkt het beter te gaan. Dus ik houd goede moed dat het gat vanzelf een litteken zal worden waar je toch niets van ziet want dat komt onder mijn broek of rok te zitten. En zulke korte broeken dat mijn knieën bloot zouden komen draag ik toch niet meer. Dus het komt wel goed schatje....

Gat.

Het is raar maar waar. Ik heb dus gewoon een gat in mijn been. Het begon eerst als pijn in mijn been. Van onder af naar boven voelde ik het lopen. Vanaf mijn enkel tot aan mijn lies via mijn knieholte. Dus ik naar de dokter. Maar hij kon niets vinden, volgens hem zou het een spierpijn zijn. Ik weer netjes naar huis en inderdaad bedacht ik mij dat ik al een aantal dagen op sloffen liep inplaats van op mijn schoenen. Dus de overgang van schoenen naar sloffen wil bij mij soms een reactie op mijn spieren geven. Dus zo gek was dan niet. Maar de volgende dag begon het toch wat rood te worden. En was er bij de enkel een rode warme plek. Maar ja, zo voor het weekeind. En onze vorige huisarts heeft er ingestampt: KIJK HET NOG MAAR EVEN AAN..... Dus dat deed ik nu ook. En op zondag zat er ook aan mijn bovenbeen een warne rode plek. Op maandag toch maar terug naar de huisarts want het was ondertussen behoorlijk pijnlijk. En de rode plek werd dikker. Maar ik had geen koorts. Bij de huisarts kreeg ik te horen dat ik dus een spatader ontsteking had. Dat is over het algemeen een gesloten ontsteking, dus komt niet van buiten maar van binnen uit. En moet genezen door in te zwachtelen en rust. Ik naar de apotheek voor een tube die om mijn been zou kunnen, maar die hadden ze niet. Toen in overleg met de huisarts besloten dat ik het dan zelf zou doen met een zwachtel. Maar ja, de nacht er op kreeg ik dus wel koorts en was ik behoorlijk beroerd er aan toe. Volgende dag weer langs de huisarts en die konstateerde dat er dus wel ook een bacterie bij zat. Wat zij nog nooit had meegemaakt. Dus ik aan de peneciline. En dat hielp wel tegen de koorts. Maar de pijn in mijn been werd alleen maar erger en erger. En inmiddels zaten er twee grote bulten op mijn boven been. Die je alleen kon voelen. Op zondag zag je ze ook, het waren wat blauwachtige bulten. Dus ik nog denken: sjonge dat een spatader er zo groot uit kon zien. Maar helaas, op maandag was er één zo een bult dus open gegaan. En zag het er rauw uit. Ik het maar goed gaan verbinden en de huisarts gebeld. Die zei dat ik het deze week maar goed schoon moest houden er er met betadine zalf een gaas op moest doen. Maar helaas, het werd maar erger en ergeer. Nog geprobeerd om het met brandwonden gaas te laten dicht gaan. Maar ook dat lukte niet. En tja, toen zag het er zo uit

Ik de huisarts maar gebeld en daar weer langs. Ze schrok er wel van en vertelde dat er dus een abses zat en anders zou de daar in snijden maar omdat het bij grote aders zat kon dat niet. Ze heeft nog geprobeerd om het met een naald uit te zuigen maar daar kwam gelijk bloed. Dus ik moest zo snel mogelijk naar de dermatoloog. En daar kon ik dan dinsdag terecht. Maar ook die staat voor een raadsel wat het nu zou kunnen zijn. Dus hij schrok en is nu aan het uitzoeken waardoor er zo een groot abses is kunnen komen. Mijn onderbeen in ingezwachteld en moet zo blijven tot ik weer bij hem terug kom. En mijn bovenbeen moet ik zelf doen en elke keer de gazen verschonen. Maar dat blijft dus pijnlijk. Er is een kweek afgenomen en bloed. En als het goed is zou hij mij gisteren bellen....ware het niet dat mijn telefoonnummer verkeerd vermeld stond. Dus nu moet hij vandaag bellen. Wat zou het nu zijn. Er hebben nu een aantal artsen naar gekeken, want de ene haalde zijn collega er bij. En die vroeg of ik katten had, en ja die heb ik. OF ik gekrabt was, en nee dat zou ik echt niet weten. Maar kan natuurlijk best. En of we een vijver hadden, en ja die hadden we leeggehaald in oktober. Maar nee, daar kon het dan niet door komen. Ik heb ze voor een raadsel geplaatst en helaas moet ik zeggen dat mij dat vaker overkomt. Soms denk ik: KAN HIER DAN NOOIT EENS IETS NORMAAL GAAN!

In het nieuwe jaar 2012.

Bijna jarig en al een tijd hier niet geschreven. Niet dat het uit maakt want ik schrijf in ieder geval zo af en toe op mijn andere blogs. Daar kan ik lekker bloggen over mijn hobby,s en de verhuizing. Altijd leuke onderwerpen. Hier is het wat minder om te melden. Alhoewel! Casper sr gaat inmiddels weer één dag per week in Rotterdam werken. De andere dagen werkt hij 6 uurtjes thuis. Na al de onderzoeken konden ze eigenlijk niet veel meer vinden en ging de huisarts eindelijk doen wat ik al eens had aangegeven: komt het niet van de medicijnen? Deze nieuwe huisarts kon zich die medicijnen wel indenken en is aan het uitproberen gegaan waar het dan aan zou kunnen liggen. Naar mijn zin nog niet genoeg maar goed. Hij heeft nu meer medicijnen voor zijn maag gekregen en het lijkt erop dat het langzaam beter gaat. Minder kortademig en meer uithoudings vermogen. Dus wie weet is dat de oplossing. Anders zou ze nog gaan kijken naar zijn slokdarm en maag. Maar eerst dit proberen. Wie weet....gaat hij weer eens helemaal aan het werk in Rotterdam. Dat zou mooi zijn. En met mij? Ach het heeft zijn ups en downs. Kan soms weken slecht slapen door mijn gepieker over jr. En dan werkt het c-pap apparaat van sr ook niet mee om in slaap te vallen. Wat dat betrefd is zo een apparaat een splijtzwam voor je huwelijk! Sjonge jonge wat maakt hij een herrie! En sr slaapt er gewoon door heen. Toen hij nog zo erg snurkte kon ik hem aanstoten en dan reageerde hij wel. Soms wel na een aantal maal, maar hij ging zich dan wel omdraaien. Nu stoot ik hem aan maar hij slaapt gewoon door. En dat ding maar piepen, of fluiten, of brommen, of blazen! Soms zou ik hem het masker van zijn hoofd willen rukken en het hele apparaat in de vuilnisbak gooien! Wat dat betrefd worden de mensen met slaapapneu goed verzorgt maar de partners die hangen er maar een beetje bij. Daar wordt niet naar omgekeken terwijl die een slaapapneu krijgen van het apparaat waar de partner mee slaapt. Ik ga dus erg laat naar bed zodat ik goed moe ben en eerder in slaap zal vallen....maar dat werkt ook niet altijd. Ik lig regelmatig wakker tot half drie of half vier. Om dan na twee uur weer wakker te worden. En dan wordt ik vrijdag 56 jaar. Ik weet nog dat mijn vader het was geworden. Kort daarna werd hij ziek en kreeg hij de ziekte van Hotchkin. En begon een lange weg van ziekenhuis opname,s en chemokuren. Het was toen nog in een begin stadium dus hij was ergens een soort van proefkonijn. Ik werkte in die tijd bij een dokter en zorgde voor haar twee kinderen. Inmiddels zijn die kinderen dus al zo groot dat ze zelf dokter zijn. Maar ja, 56 is net boven de 55 en gaat richting de 60. We vieren het zaterdag en wie weet zien we dan casper jr weer na een aantal maanden......... Het blijft moeilijk en voor mij onverteerbaar, onbegrijpelijk. Ik voel mij als Jakob die ook altijd zijn zoon Jozef miste en waar zijn andere kinderen hem geen troost over konden geven. Het lijkt ondankbaar naar de andere kinderen toe, maar die ene die er niet is wordt altijd gemist.... Ik heb sinds twee weken een ontsteking aan mijn rechterbovenbeen. Spataderontsteking! Nooit geweten dat ik ze had: spataders. En dan gelijk een ontsteking er aan, is geen pretje. Wat is dat een pijnlijk gebeuren zeg! Inmiddels is er nu een openwond ter grote van een rijksdaalder. En die wil nog niet echt dicht gaan. Ik moet in ieder geval naar de dermatoloog voor onderzoek en om die spatader te laten verwijderen. Dus het krijgt nog een vervolg. Wel jammer trouwens dat het net was toen er sneeuw lag. Ik ben namelijk gek op sneeuw en winter! Schaatsen zou ik denk ik niet meer durven, alhoewel ik het misschien met de kleinkinderen wel zou proberen. (jaja, met stoel) Maar door de sneeuw wandelen in het bos was ook al prachtig geweest. Gezien de foto,s die er gemaakt zijn en die je kunt vinden op mijn blog over onze grote verhuizing. Nu er is weer wat bijgepraat. Wie weet kom ik nu sneller terug anders lees je gerust maar mee op mijn andere blogs. Ik ga eten maken.....rode kool met appelmoes en draadjesvlees!

Nog steeds thuis.

Inmiddels zijn we een paar maanden verder en is Casper nog steeds thuis. Het gaat op en neer. Er zijn dagen dat hij aangeeft dat het beter gaat. Maar ook dagen dat hij weer enorm loopt te hijgen bij de minste inspanning.
Er is uit de onderzoeken niet veel gekomen.
Hij zou hypervertilatie hebben, wat naar mijn idee inmidels een ziekte is die ze op iedereen plakken als ze het niet weten. Maar ja, dat ter zijde. Hij krijgt daarvoor fysio. Moet nog wel beginnen maar ja, we gaan verhuizen dus moet hij nu hier nog aan de gang of kan het ook in het noorden?
De internist gaf aan dat zijn medicijnen voor de schildklier aagepast moesten worden, en hij krijgt nu Vit B 12. Hij merkt daar nog niet veel van.
Hij werkt inmiddels wel vier uur per dag thuis. En dat gaat wel goed. Hij kan dan stoppen als het niet gaat, en heeft niet de reis er heen. Wat voor hem enorm vermoeiend is. Nu staat hij op, gaat douchen en neemt zijn ontbijtje en gaat zitten werken. Anders moet hij dus een uur eerder op staan en dan de reis er heen. Dan komt hij dus al achter adem aan op zijn werk. En kan hij daar het eerste uur al niet werken.
De afgelopen weken hebben we loge,s gehad. Elke week een ander kind te logeren. Timo, Joran en Sem om de beurt. Dan slapen ze hier weer wat bij....tot minstens half acht, en sem wil nog wel eens tot tien uur slapen.
En dat is het voor Arike makkelijker te behappen. Geen jongens die elkaar in de haren zitten of elkaar zitten op te fokken. Dus op die manier helpen we haar de vakantie door. En dan zijn we verhuisd en is dat probleem helemaal opgelost. Voor de jongens is het ook heerlijk om eens extra aandacht te krijgen van Tante Anneke (timo die met haar spelletjes speelt op de ds b.v.) En van Opa en Oma. Lekker eens naar de Mac. En gewoon op mogen en kunnen op blijven.
Tja, qua hobby komt er even niet veel uit mijn handen.
Maar dat komt wel weer als we straks weer gesetteld zijn en ik heerlijk van achter mijn bureau over de velden richting het bos kan kijken. En dan de rust kan ervaren om me heen van geen vracht wagens die om half zeven de winkel komen bevoorraden, of de auto,s die de hele dag voorbij onze flat vliegen. Sjonge wat een feest zal dat zijn....