Alweer!

Ja, het is erg vervelend maar Casper ligt inmiddels weer met hoge koorts op bed. En hij heeft weer wondroos! Deze keer weer erger dan drie weken terug. Heel zijn linkeronderbeen is vuurrood en gloeit net als hij zelf trouwens. Wat is dat een vervelende ziekte. Die elke keer terug komt. Hij was net deze week weer lekker aan het werk gegaan. En zat donderdag thuis te werken. Zegt hij ineens: ik voel me weer niet zo lekker. Wij gelijk naar zijn been kijken, en ja hoor, het begon al bij zijn voet rood te worden. Dus meteen de huisarts gebeld voor nieuwe kuur penicilline. En binnen een uur lag hij op bed met hoge koorts terwijl hij gewoon goed opstond zonder klachten. Zo snel kan het dus gaan. Hopelijk knapt hij snel weer op en kan er iets blijvends aan gebeuren want dit is wel erg vervelend voor hem.

Het is gebeurd.

Ja, hoor het is gebeurd. Inmiddels ben ik behandeld en hebben ze mijn ader dichtgebrand. Het wordt endoveneuze lasertherapie genoemd. En wil je er meer over weten dan kun je dat natuurlijk gewoon googlen. Ik was er wel wat zenuwachtig voor aangezien ik het niet zo op naalden heb, wel vreemd voor iemand die zichzelf elke veertien dagen een injectie met vit B 12 geeft. Maar het is toch echt zo. De eerste prik was gemeen. Dat was het aanprikken van de ader. En aangezien ik daar een wond heb gehad die nu nog steeds pijnlijk is, was dat niet echt prettig te noemen. Maar een prik duurt altijd maar even dus gewoon goed op je tanden bijten dan maar. De andere prikjes waren gewoon prikjes die wat scherp waren maar niet echt pijnlijk te noemen. Dus het viel al met al mee. Ik kreeg na de behandeling een strakke kous aan tot aan mijn liezen. Die moet speciaal gemaakt worden en was net op tijd binnen bij mij via de post. Ik heb dus gevraagd hoe lang ik die zou moeten dragen en dat was zolang als ik het prettig zou vinden. En ik mocht de volgende dag gewoon douchen, dus hoe moest ik die kous dan weer aan doen? Daarop zeiden ze dat het dan niet meer hoefde. Toch eigenlijk wel geldverspilling dan zo een kous. Ik heb hem maar zo een twaalf uur gedragen en dan is hij al weer overbodig! Je zou denken dat het anders zou moeten kunnen. Ik heb er hoegenaamd geen napijn van gehad. Een wat stijf been en het was prettig om hem te laten liggen. Maar echt pijn niet. Al met al viel het dus mee. Nu maar hopen dat mijn onderbeen ook niet meer zo dik wordt dus dat het daar ook voor geholpen heeft. Casper is inmiddels weer geheel aan het werk. En heeft weer elke vrijdag een vrije dag. Hij werkt nu drie dagen in Rotterdam en één dag thuis. Hij is gestopt met een medicijn wat hij kreeg voor de prostaat klachten en welke hij dus al jaren achter elkaar heeft geslikt. Ik heb al diverse malen aangegeven dat die misschien wel de klachten veroorzaken. Maar volgens de bijsluiter en de artsen kan dat dus niet..... Nu mooi wel he. Ik ben gaan zoeken op internet (ik weet het dokter dat jullie dat niet willen) en daar vond ik dus diverse verhalen van mensen met dezelfde klachten als Casper waar de artsen in het ziekenhuis zelf van zeiden dat het een ernstige bijwerking is van het medicijn wat die persoon slikte. En dat is het zelfde medicijn wat Casper dus al jaren slikt! Ook zou je dat medicijn niet langer dan 3 tot 6 maanden mogen slikken en hij doet het al jaren achter elkaar! Gelukkig wil Casper nu wel luisteren en is hij er mee gestopt. Ik heb een natuurlijk middel gevonden wat dezelfde werking zou hebben en waar die bijwerkingen niet bij zijn en we hopen dat hij nu beter gaat opknappen. Het is nog even afwachten want als je zoveel jaren zo een middel slikt kan het niet zomaar uit je lichaam zijn. Blijft dus afwachten.

We weten meer.

Inmiddels bij de Dermatoloog geweest en die heeft een echo laten maken van mijn aders in mijn been. Daar kwam dus uit dat een gedeelte van een ader slecht sluitende kleppen heeft ( nooit geweten dat die er in zaten) Hij zei optimistisch: Ohw maar daar kunnen we wat aan doen! Lekker dacht ik. Want wat gaan ze nu doen? Ze gaan met een lange draad bij mijn been onder de knie in de ader naar binnen. Naar boven wel te verstaan want daar zit het probleem. Dan komen er een soort van magnetron stralen en die trekken de ader dicht. En dan halen ze langzaam de draad weer naar buiten zodat die ader vanuit mijn lies tot onder mijn knie dicht schroeit. Ze moeten dan wel met een zooi prikken naast de ader koelvloeistof in spuiten anders zou er goed weefsel kapot gaan ( zo zei de assistente het hoor) En je krijgt een strakke kous aan die er na een paar dagen weer af mag en dan loop je weer als een kieviet. Zeggen ze. Ik vind het een bizar verhaal. Nog nooit last van Spataderen gehad en dan gelijk zo een grote ontsteking. Die hij overigens nog wil verder onderzoeken maar dan eerst dit oplossen zei hij.....En daarna ook nog even naar de oedeem in mijn been kijken, en ohw ja, ook nog de psoriasis gaan behandelen.....ik ben voorlopig dus nog niet klaar bij deze aardige man. Mijn wond is inmiddels dicht, er zit nog een korst op maar die moet weg zijn tegen de tijd dat ze gaan behandelen. En ik kreeg zo waar vandaag al de oproep binnen en op 3 mei ben ik het haasje. Dan gaat de ingreep gebeuren. Je mag na de behandeling gelijk weer naar huis dus dat valt mee.

Weer twee weken verder.

Het gaat goed met mijn been. We zijn inmiddels weer twee weken verder en de wond gaat steeds verder dicht.

Ik verschoon nu het gaasje om de twee dagen om de wond ook echt dicht te laten gaan. Elke x als je het gaas eraf haalt maak je ook de wond weer open. Nu hoop ik dat hij hierdoor steeds dichter komt. Het doet ook geen pijn meer. Alleen nog wel pijn in mijn been. Maar als het goed is gaan ze daar vrijdag naar kijken. En hoor ik dan meer. Ik hobbel weer lekker buiten mee met het doen van de tuin. Dus dat komt wel goed. Al moet ik wel veel op de kruk doen omdat ik niet zolang kan staan of helemaal niet bukken vanwege mijn rug. Maar met wat hulpmiddelen kom ik een heel eind. De kruk is voor mij dan ook onmisbaar. Sleep hem eigenlijk wel overal mee naartoe. Casper sr is nu twee dagen per week op kantoor. Inmiddels verhuisd (alweer) naar het nieuwe gebouw bij station Blaak in Rotterdam. Hij heeft een mooi uitzicht over de stad.

Het is een beetje wazig door de smok maar je kunt ver kijken....dat is waar. En al de gebouwen staan dicht op elkaar. En hoeveel mensen zullen daar op een hoop zitten....

Dan is dit toch een veel beter uitzicht. Dat zal ieder moeten toegeven. En eerlijk gezegd genieten wij er nog elke dag van en maakt het ons dankbaar dat wij hier mogen wonen. Het lijkt nu nog steeds dat we op vakantie zijn. Alleen moet je er wel erg hard aan de bak maar ja, als het eenmaal klaar is heb je ook wat.

En nu?

A.s. Zaterdag zou mijn wond dus dicht moeten zijn maar zoals je op deze foto kunt zien

zal dat niet het geval zijn. Dus ik moet dan maandag weer contact met de dermatoloog opnemen. Alhoewel het er wel beter uit ziet. Het is nu mooi rood en doorbloed. Het kleine gat is aan het dichtgaan. Dus er is verbetering, alleen gaat het niet zo snel als we zouden willen. Maar wie weet ziet het er maandag veel beter uit. Vandaag ook met Casper naar de neuroloog geweest. En daar hebben we dat hoofdstuk afgesloten. Er is nu onderzocht of het Parkinsons of Dementie is, en dat is gelukkig niet het geval. Hij heeft wel nog steeds een tremor in zijn rechterarm. Wat wel erg lastig en vervelend is. Zeker als je foto,s wil maken wat tenslotte zijn grote passie is. Ze gaf wel wat mogelijke oplossingen voor bepaalde dingen die hij niet meer kan zoals schrijven. En drinken uit een beker met zijn rechterhand, en eten. Maar hij gaat dan maar met zijn linkerhand eten en drinken. En voor het fotograferen kan hij een stokstatief aanschaffen. Dus we gaan wel zelf naar oplossingen zoeken. Hij krijgt nog wel een verhoging van een medicijn tegen de hoge bloeddruk omdat die juist als bijwerking heeft dat die het trillen tegen gaan. Wie weet gaat dat helpen. Volgende week krijgt hij ook nog een gastroscopie. We blijven nog wel even in de lappenmand. Waar ik overigens geen moeite mee heb zolang als het maar leuke lapjes zijn, ik hou wel van wat stofzooi tenslotte......haha

Vervolg.

Inmiddels al weer een twee weken verder en nog steeds een gat in mijn been. Of eigenlijk twee, een groot en een klein. Die dan onderhuids met elkaar zijn verbonden. Vorige week donderdag weer terug naar de dermatoloog. En die keek verheugd toen hij mijn been zag. Het gat is niet meer zo smerig als eerst. En er komt nu bij het verschonen van het verband helder rood bloed. En dat is een goed teken. Niet meer de pus die er eerst uit kwam.

Uit het onderzoek kwam naar voren dat ik een nare bacterie heb die eigenlijk alleen bestreden kon worden door precies de penicilline die ik had gekregen van de huisarts. En waar in toen al twee kuren van op had. Hij vond dat een goed teken en gaf mij dus nog een kuur mee....Dus dat is dan 30 dagen penicilline slikken voor een vervelende bacterie die onuitgenodigd gewoon bezit neemt van mijn lijf. Ik heb dan toch liever een ander soort bezoek. Maar ik zal het uit moeten zingen. Mijn onderbeen is dus nog ingezwachteld en dat mag ik er zaterdag zelf af halen. Tenminste als de wond aan mijn been dan dicht is. Dan krijg ik eind maart een onderzoek aan mijn aders en dan gelijk weer naar de dermatoloog. Die van alles zag wat niet goed is, en waar hij mee aan de slag wil. Zoals de kapotte handen die ik eigenlijk altijd wel heb met allemaal plekken. De psoriasis aan mijn benen en armen. Gelukkig niet in mijn gezicht. En dan nog wat andere plekken waar hij graag nader onderzoek naar wil doen....dus ik denk dat ik voorlopig nog niet van hem af ben. Maar hij wil eerst die ontsteking weg hebben want die vind hij zorgelijk. Zeker omdat nog niet duidelijk is waar die vandaan is gekomen. En of die nu met mijn aders te maken heeft. In ieder geval wordt vervolgd zal ik maar zeggen. Inmiddels heb ik hoegenaamd geen pijn meer, alleen eigenlijk als ik het verband verschoon. Maar ja, dan moet je dus het gaas van de wond aftrekken en dat doet dan zeer. Elke dag lijkt het beter te gaan. Dus ik houd goede moed dat het gat vanzelf een litteken zal worden waar je toch niets van ziet want dat komt onder mijn broek of rok te zitten. En zulke korte broeken dat mijn knieën bloot zouden komen draag ik toch niet meer. Dus het komt wel goed schatje....

Gat.

Het is raar maar waar. Ik heb dus gewoon een gat in mijn been. Het begon eerst als pijn in mijn been. Van onder af naar boven voelde ik het lopen. Vanaf mijn enkel tot aan mijn lies via mijn knieholte. Dus ik naar de dokter. Maar hij kon niets vinden, volgens hem zou het een spierpijn zijn. Ik weer netjes naar huis en inderdaad bedacht ik mij dat ik al een aantal dagen op sloffen liep inplaats van op mijn schoenen. Dus de overgang van schoenen naar sloffen wil bij mij soms een reactie op mijn spieren geven. Dus zo gek was dan niet. Maar de volgende dag begon het toch wat rood te worden. En was er bij de enkel een rode warme plek. Maar ja, zo voor het weekeind. En onze vorige huisarts heeft er ingestampt: KIJK HET NOG MAAR EVEN AAN..... Dus dat deed ik nu ook. En op zondag zat er ook aan mijn bovenbeen een warne rode plek. Op maandag toch maar terug naar de huisarts want het was ondertussen behoorlijk pijnlijk. En de rode plek werd dikker. Maar ik had geen koorts. Bij de huisarts kreeg ik te horen dat ik dus een spatader ontsteking had. Dat is over het algemeen een gesloten ontsteking, dus komt niet van buiten maar van binnen uit. En moet genezen door in te zwachtelen en rust. Ik naar de apotheek voor een tube die om mijn been zou kunnen, maar die hadden ze niet. Toen in overleg met de huisarts besloten dat ik het dan zelf zou doen met een zwachtel. Maar ja, de nacht er op kreeg ik dus wel koorts en was ik behoorlijk beroerd er aan toe. Volgende dag weer langs de huisarts en die konstateerde dat er dus wel ook een bacterie bij zat. Wat zij nog nooit had meegemaakt. Dus ik aan de peneciline. En dat hielp wel tegen de koorts. Maar de pijn in mijn been werd alleen maar erger en erger. En inmiddels zaten er twee grote bulten op mijn boven been. Die je alleen kon voelen. Op zondag zag je ze ook, het waren wat blauwachtige bulten. Dus ik nog denken: sjonge dat een spatader er zo groot uit kon zien. Maar helaas, op maandag was er één zo een bult dus open gegaan. En zag het er rauw uit. Ik het maar goed gaan verbinden en de huisarts gebeld. Die zei dat ik het deze week maar goed schoon moest houden er er met betadine zalf een gaas op moest doen. Maar helaas, het werd maar erger en ergeer. Nog geprobeerd om het met brandwonden gaas te laten dicht gaan. Maar ook dat lukte niet. En tja, toen zag het er zo uit

Ik de huisarts maar gebeld en daar weer langs. Ze schrok er wel van en vertelde dat er dus een abses zat en anders zou de daar in snijden maar omdat het bij grote aders zat kon dat niet. Ze heeft nog geprobeerd om het met een naald uit te zuigen maar daar kwam gelijk bloed. Dus ik moest zo snel mogelijk naar de dermatoloog. En daar kon ik dan dinsdag terecht. Maar ook die staat voor een raadsel wat het nu zou kunnen zijn. Dus hij schrok en is nu aan het uitzoeken waardoor er zo een groot abses is kunnen komen. Mijn onderbeen in ingezwachteld en moet zo blijven tot ik weer bij hem terug kom. En mijn bovenbeen moet ik zelf doen en elke keer de gazen verschonen. Maar dat blijft dus pijnlijk. Er is een kweek afgenomen en bloed. En als het goed is zou hij mij gisteren bellen....ware het niet dat mijn telefoonnummer verkeerd vermeld stond. Dus nu moet hij vandaag bellen. Wat zou het nu zijn. Er hebben nu een aantal artsen naar gekeken, want de ene haalde zijn collega er bij. En die vroeg of ik katten had, en ja die heb ik. OF ik gekrabt was, en nee dat zou ik echt niet weten. Maar kan natuurlijk best. En of we een vijver hadden, en ja die hadden we leeggehaald in oktober. Maar nee, daar kon het dan niet door komen. Ik heb ze voor een raadsel geplaatst en helaas moet ik zeggen dat mij dat vaker overkomt. Soms denk ik: KAN HIER DAN NOOIT EENS IETS NORMAAL GAAN!